Werkvormen

Iedereen krijgt van iedereen iets mee op papier — en neemt dat mee naar wat er daarna komt.

De groep zoekt naar wat er wél werkte — en ontdekt dat ze het antwoord al in huis heeft.

Een paar minuten volstrekt nutteloos plezier — precies wat een vastgelopen groep nodig heeft.

Je ogen dicht en iemand anders die je leidt — vertrouwen wordt ineens iets concreets.

Geblinddoekt en alleen met woorden een vierkant vormen met een touw — een compacte les in overleg.

Iedereen krijgt een compliment, ook wie er anders nooit een krijgt.

De groep bouwt samen, beweging voor beweging, één rammelende machine.

De klas moet zich op volgorde zetten zonder te praten — en ontdekt hoe ze samenwerkt.

Eén zin die begint met 'de wind waait voor iedereen die...', en de hele kring komt in beweging.

In tien minuten weet de klas wat ze met elkaar gemeen hebben — en er wordt gerend.

Geen woorden, alleen dierengeluiden — en toch vindt iedereen zijn groep.

Het hele jaar verzamelen, en aan het eind samen terugkijken op wat je hebt meegemaakt.

Een zelfgemaakte foto vertelt meer over iemand dan een voorstelrondje ooit doet.

Een vaste ronde waarin iedereen in één woord zegt hoe hij erbij zit — en de groep weet waar ze aan toe is.

Ruimte om een verlies te delen, met iemand die meeloopt en verder niets doet.

De klas bespreekt zelf wat er speelt en neemt er samen een besluit over.

Nieuwe groepjes zonder dat iemand het gevoel heeft gekozen te zijn.

De groep begroet elkaar op tien manieren en is binnen vijf minuten los.

Contact maken en een beetje strijd, zonder dat het ergens over hoeft te gaan.

Vertel over een keer dat je je niet gehoord voelde — en merk hoe het is om wél gehoord te worden.

Je komt van alles over elkaar te weten, en er wordt ondertussen gerend.

Iedereen bouwt verplicht voort op het idee van een ander — ook wie normaal niets zegt.

Van twee minuten hardop dagdromen naar een gezamenlijke poster van de klas die iedereen zou willen.

Eén kind per week volledig in het zonnetje — en na een half jaar is iedereen geweest.

Stoelendans zonder afvallers — de groep werkt samen tegen één 'koning'.

Een kluwen van armen die de groep alleen samen kan ontwarren.

De hele kring kent elkaars naam voordat de bal drie rondes heeft gemaakt.

Wat niemand hardop zegt, mag er even zijn — en dan is het geen dode gewicht meer.

Drie korte spelletjes die een groep in twee minuten uit het hoofd en in het lijf krijgen.

Drie rondes roddelen over elkaar — maar dan alleen het goede.

De groep maakt samen een regenbui — en merkt hoe het is om echt op elkaar te letten.

Alleen met je handen bouwt de groep een complete regenbui, van motregen tot hagel en weer terug.

Iedereen boetseert los één lichaamsdeel — en pas als je ze samenlegt, zie je wat samenwerken eigenlijk vraagt.

Twee minuten zonder woorden, en ineens moet je heel precies op elkaar letten.

Wie leidt er eigenlijk? De hele kring beweegt, maar niemand geeft het door.

Van twintig duels naar één finale met een joelende zaal.

Een kwartier naar buiten in stilte — en achteraf blijkt de groep van alles te hebben gedaan.

Drie groepen met tegenstrijdige opdrachten — en een gesprek over hoe je daarmee omgaat.

Iedereen begint een tekening, niemand maakt er één af — en de uitkomst laat feilloos zien wat er misgaat zonder overleg.

Twee mensen die zonder overleg hetzelfde doen — en merken hoe dat voelt.

Samen tot honderd tellen zonder afspraken — en ontdekken hoeveel afstemming dat vraagt.

Steen-schaar-papier, maar dan met je hele lijf en een hoop lawaai.

Iedereen neemt iets mee van thuis — en vertelt daarmee meer dan met een voorstelrondje.

Tien minuten aan het begin, en je hoeft de rest van de dag niemand meer te corrigeren.

Aan het eind lees je in je eentje wat drie vreemden in twee dagen tijd al over je zagen.

Een bol wol die van hand tot hand gaat, en aan het eind hangt er een zichtbaar web tussen iedereen.

Twee minuten scherp kijken naar iemand die je dacht te zien.