Werkvormen

In twaalf minuten heeft iedereen bijgedragen — ook in een zaal van honderd.

Twee minuten met je buurman je aantekeningen naast elkaar leggen, en de gaten in je eigen notities worden ineens zichtbaar.

Verdedig eerst een positie met volle overtuiging, wissel dan van kant — en kom er samen uit met een gezamenlijk standpunt.

Iedereen krijgt van iedereen iets mee op papier — en neemt dat mee naar wat er daarna komt.

Sorteer je vraagstukken op eenvoudig, ingewikkeld of complex — want elk vraagt een andere aanpak.

Hoe lossen ze dit op in een totaal andere wereld? — en wat kun je daarvan lenen?

De groep zoekt naar wat er wél werkte — en ontdekt dat ze het antwoord al in huis heeft.

Je klanten praten over jou terwijl jij luistert en niets mag zeggen.

Een paar minuten volstrekt nutteloos plezier — precies wat een vastgelopen groep nodig heeft.

Een plaatje zegt wat mensen zelf nog niet in woorden hebben.

Eén afbeelding op het scherm, en het gesprek begint zonder dat je een vraag hoeft uit te leggen.

Minder ruimte levert meer ideeën op — tegen elke intuïtie in.

Vier samenvattingen naast elkaar, en de groep kiest de beste — en leert daarmee wat een goede is.

In een kwartier heeft iedereen met vier verschillende mensen gesproken.

Je ogen dicht en iemand anders die je leidt — vertrouwen wordt ineens iets concreets.

Geblinddoekt en alleen met woorden een vierkant vormen met een touw — een compacte les in overleg.

Vijftien eigenschappen van een willekeurig voorwerp worden vijftien nieuwe invalshoeken.

In dertig seconden van een stille zaal naar een zaal waarin iedereen praat.

Een denkbeeldig cadeau met een absurde kracht — en ineens praat iedereen speels over wat ze meenemen.

Vier onderwerpen, vier groepen, en aan het eind heeft iedereen alles gedaan.

Een interview in plaats van een presentatie — en de zaal hoort eindelijk wat het wilde weten.

Iedereen krijgt een compliment, ook wie er anders nooit een krijgt.

De groep tekent hoe begrippen samenhangen — en je ziet wat ze er werkelijk van gemaakt hebben.

De groep geeft samen één cijfer — en het gesprek daarover is de hele opbrengst.

Een gestructureerd gesprek over iets ingewikkelds, waarin niemand overstemd wordt.

Vier toekomsten uittekenen en per toekomst bedenken wat je dan doet — zonder te voorspellen.

De groep haalt antwoorden op buiten de eigen muren — en komt terug met perspectieven die niemand had bedacht.

De groep bouwt samen, beweging voor beweging, één rammelende machine.

Iedereen heeft binnen vijf minuten iets gezegd — en is daarmee echt binnen.

De klas moet zich op volgorde zetten zonder te praten — en ontdekt hoe ze samenwerkt.

Eén zin die begint met 'de wind waait voor iedereen die...', en de hele kring komt in beweging.

Zes manieren van denken, expliciet verdeeld — zodat niet iedereen tegelijk de criticus speelt.

In tien minuten weet de klas wat ze met elkaar gemeen hebben — en er wordt gerend.

Een standpunt verdedigen dat niet het jouwe is — en merken dat je je eigen mening bijstelt.

Eerst zelf nadenken, dan pas praten — en ineens heeft iedereen een antwoord.

Je bijeenkomst als stripverhaal: per vak een stuk, met tijd, werkvorm en opbrengst.

Een kaart die het gesprek leidt, zodat er geen gespreksleider nodig is.

Geen woorden, alleen dierengeluiden — en toch vindt iedereen zijn groep.

Een verhaal zonder goed antwoord — en een groep die merkt dat ze het oneens is met zichzelf.

Een goed gesprek over iets ingewikkelds, aan tafel, zonder dat er iets besloten hoeft te worden.

Zeven vragen die de groep laten ontdekken dat de oplossing al ergens in huis is.

Het hele jaar verzamelen, en aan het eind samen terugkijken op wat je hebt meegemaakt.

Vijf simpele symbolen, geen woorden — en er komt iets boven dat niemand kon opschrijven.

Drie minuten om je hele verhaal te vertellen — dus je moet weten wat de kern is.

Zet al je activiteiten op de levenscyclus — en zie wat je moet loslaten om ruimte te maken.

Niemand stelt zichzelf voor; iedereen wordt voorgesteld — en dus echt beluisterd.

Iedereen wordt expert op één stuk en leert het de rest — dus iedereen moet het echt snappen.

Praat met wie eruit springt, niet met het gemiddelde — daar worden de behoeften zichtbaar.

Vier vakken die feedback ordenen terwijl je 'm krijgt — en voorkomen dat het alleen kritiek wordt.

Een klein groepje voert het gesprek, de rest kijkt toe — en ziet dingen die de sprekers zelf missen.

De groep zet zich op een lijn en vouwt die dan dubbel — zodat de uitersten met elkaar praten.

Een zelfgemaakte foto vertelt meer over iemand dan een voorstelrondje ooit doet.

Kijk vanuit twintig jaar later terug en vertel hoe het gelukt is — dan komt het plan vanzelf.

Drie dagen met alle belanghebbenden, van verleden naar gedeelde grond naar concrete plannen.

Het werk hangt aan de muur en de groep loopt erlangs — iedereen ziet alles, zonder twintig presentaties.

Drie stappen die dwingen om eerst echt te luisteren voordat je antwoordt.

Om beurten een voordeel en een nadeel — en de groep ziet dat bijna alles twee kanten heeft.

Vier kwaliteiten van een samenwerking, gescoord op een ster — en je ziet meteen waar het schuurt.

Het groepje weet pas wie er antwoord moet geven als het antwoord al klaar is — dus zorgen ze dat iedereen het snapt.

Een vaste ronde waarin iedereen in één woord zegt hoe hij erbij zit — en de groep weet waar ze aan toe is.

Vijf gewone en vijf compleet absurde toepassingen voor één alledaags voorwerp — en de groep gaat vanzelf lachen én creatief denken.

Ruimte om een verlies te delen, met iemand die meeloopt en verder niets doet.

Van één balletje rustig doorgeven tot drie ballen die door de lucht vliegen — en iedereen kent ineens elkaars naam.

De klas bespreekt zelf wat er speelt en neemt er samen een besluit over.

Zwemmen door de ruimte tot er 'haai!' geroepen wordt — en de eilanden worden na elke ronde kleiner.

Nieuwe groepjes zonder dat iemand het gevoel heeft gekozen te zijn.

De groep begroet elkaar op tien manieren en is binnen vijf minuten los.

Contact maken en een beetje strijd, zonder dat het ergens over hoeft te gaan.

Vertel over een keer dat je je niet gehoord voelde — en merk hoe het is om wél gehoord te worden.

Vier manieren van helpen naast elkaar geoefend — en je merkt welke je altijd gebruikt.

Van één probleem naar tien startvragen — elk met een andere invalshoek.

Namen leren of kennis ophalen, in twee minuten en met een wedstrijdje erbij.

Drie manieren om te kiezen zonder dat alleen het veilige idee overblijft.

Je komt van alles over elkaar te weten, en er wordt ondertussen gerend.

Drie zinsstarters, en binnen vijf minuten heb je bruikbare feedback op tafel.

Drie korte gesprekken met wisselende mensen — en de zaal is warm en verbonden.

Speel de lastige situatie na, drie keer anders — en de groep vindt zelf wat werkt.

Ideeën verdelen over drie wolken, van lage naar hoge druk — prioriteren zonder te stemmen.

Van 'of samen, of zelf' naar 'hoe doen we allebei' — en de discussie kantelt.

Vragen die verhalen uitlokken in plaats van meningen — daar zit wat je nog niet wist.

Iedereen bouwt verplicht voort op het idee van een ander — ook wie normaal niets zegt.

Van twee minuten hardop dagdromen naar een gezamenlijke poster van de klas die iedereen zou willen.

Drie gekleurde kaartjes die je precies laten zien wie er nog vastloopt — zonder dat iemand zijn hand hoeft op te steken.

Een besluit waarbij iedere stem is gehoord — ook de kritische en de bezorgde.

Een voorstelronde zonder woorden — en dus zonder het rijtje naam-functie-afdeling.

Wat je aan een ander irriteert, blijkt bijna altijd je eigen kwaliteit in overdrive — vind samen het vakje waar dat klopt.

Twintig speelse of-of-vragen achter elkaar, en de groep staat de hele tijd in beweging.

Een stelling, een denkbeeldige lijn, en iedereen moet kleur bekennen — met de mogelijkheid om te verschuiven.

Eén kind per week volledig in het zonnetje — en na een half jaar is iedereen geweest.

Stoelendans zonder afvallers — de groep werkt samen tegen één 'koning'.

Namen leren met een opgerolde krant — sneller dan welke voorstelronde ook.

De zaal wordt de kaart van Nederland en iedereen ziet in één oogopslag waar de groep vandaan komt.

Elke groep begint bij een ander station en werkt in gelijke tijdvakken door alle onderdelen heen.

Vier vaste rollen die dwingen tot een compleet gesprek over de stof — niemand kan achterover leunen.

Iedereen heeft de stukken gelezen — omdat je er samen tijd voor neemt in plaats van het vooraf te vragen.

Een kluwen van armen die de groep alleen samen kan ontwarren.

Iedereen probeert tegelijk te ontwijken en te achtervolgen — en de ruimte kolkt.

De groep zet zichzelf op een rij en ziet meteen hoe divers of eenvormig ze is.

Wie een goede vraag kan bedenken, beheerst de stof — en dat merken ze zelf ook.

Twee ringen, steeds een nieuwe gesprekspartner, en zinnen die per ronde dieper gaan.

Schrap alle regels die niet strikt nodig zijn — en houd de handvol over die er echt toe doen.

Groepjes pitchen hun idee en beoordelen elkaar — met een winnaar en zonder ruzie.

Eén minuut schrijven aan het eind, en je weet wat er van je uitleg is blijven hangen.

Eén minuut schrijven aan het eind van de les, en jij weet meteen wat is blijven hangen en wat niet.

Vier hoeken op een kaartje, vier rondes mingelen — en je vindt telkens iemand die net iets meer op je lijkt.

De hele kring kent elkaars naam voordat de bal drie rondes heeft gemaakt.

Een voorstelronde waarin je iets onthoudt, omdat er een verhaal aan hangt.

Negen keer doorvragen op waarom je dit doet — en je komt uit bij iets wat je niet had opgeschreven.

Kies het plaatje dat past bij hoe jullie zeggen te werken, hoe het echt gaat, en hoe het zou moeten.

Wat niemand hardop zegt, mag er even zijn — en dan is het geen dode gewicht meer.

De groep loopt, luistert en lacht — en is binnen twee minuten wakker.

De deelnemers maken zelf het programma — en werken aan wat ze echt bezighoudt.

De deelnemers stellen zelf de sessies voor en leiden ze — in vaste rondes van een kwartier.

Drie korte spelletjes die een groep in twee minuten uit het hoofd en in het lijf krijgen.

Zie hoe verandering zich beweegt tussen niveaus — van jouw team tot het hele systeem.

Presentaties die kort blijven, omdat de dia's vanzelf doorgaan.

Brainstormen door de zaal te lopen — en de ideeën zijn achteraf al gecategoriseerd.

Eerst schrijft iedereen in zijn eigen vak — pas dan mag het groepje het eens worden.

Vier zinnen die van een vage opdracht een scherp probleem maken.

Iedereen laat zonder woorden zien hoe dicht hij bij het gezamenlijke doel staat.

Drie rondes roddelen over elkaar — maar dan alleen het goede.

Eén blijft bij de poster om vragen te beantwoorden, de rest van de groep toert langs alle andere posters.

Drie minuten, een stapel memoblaadjes, en de langste rij ideeën die je ooit hebt gezien.

Uitgangspunten aan de muur, drie vragen, en de groep loopt naar wat ze echt vindt.

Vijf vragen die samen het fundament van een initiatief leggen — en die je in die volgorde moet stellen.

Een doormidden geknipte kaart, en de enige manier om je partner te vinden is rondlopen en passen.

Een naam op je rug die jij niet kunt lezen, en alleen ja/nee-vragen om erachter te komen wie je bent.

De groep maakt samen een regenbui — en merkt hoe het is om echt op elkaar te letten.

Alleen met je handen bouwt de groep een complete regenbui, van motregen tot hagel en weer terug.

Een proces stap voor stap uitgetekend — en in de saaiste stap zit het probleem.

Iedereen kan de discussie stoppen — en juist daardoor blijft iedereen erbij.

Wat mensen denken maar niet zeggen, wordt hardop uitgesproken door iemand anders.

Vijf minuten door de ruimte lopen met één ja-nee-vraag, en de groep heeft zelf een steekproef gedaan voordat jij ook maar iets hebt uitgelegd.

De groep stemt over een echte, leuke beslissing — en ontdekt gaandeweg wat er gebeurt met wie niet wint.

Iedereen boetseert los één lichaamsdeel — en pas als je ze samenlegt, zie je wat samenwerken eigenlijk vraagt.

Zeven korte demonstraties in kleine kring — in plaats van zeven presentaties voor de hele zaal.

Ga kijken waar het gebeurt, en schrijf op wat je ziet in plaats van wat je vindt.

Iemand zet zijn werksituatie letterlijk in de ruimte neer — en voelt meteen waar het wringt.

Iedereen heeft iets bij zich waar een verhaal aan hangt — je moet er alleen naar vragen.

Van twee naar vier naar acht — en aan het eind draagt de hele groep hetzelfde antwoord.

Teken wie wie kent — en zie ineens wie je nog niet gesproken hebt.

Een gesprek waarin de groep de vragen stelt en jij vrijwel niets zegt.

De groep legt kaartjes op stapels — en in het sorteren zit het hele gesprek.

In plaats van eindeloos overleggen wat je moet bouwen: speel het en je ziet het meteen.

Twee minuten zonder woorden, en ineens moet je heel precies op elkaar letten.

Een vel in vieren, een spiraal in het midden, en vier vragen die het hoofd leegmaken.

Iedereen krijgt een minuut — ook wie normaal niets zegt.

Het plan ligt op de grond en de groep loopt het letterlijk na — en voelt waar een stap te groot is.

Wie leidt er eigenlijk? De hele kring beweegt, maar niemand geeft het door.

Van twintig duels naar één finale met een joelende zaal.

Met een handvol stickers wordt in vijf minuten zichtbaar waar de groep energie op heeft.

Een kwartier naar buiten in stilte — en achteraf blijkt de groep van alles te hebben gedaan.

Drie groepen met tegenstrijdige opdrachten — en een gesprek over hoe je daarmee omgaat.

Iedereen begint een tekening, niemand maakt er één af — en de uitkomst laat feilloos zien wat er misgaat zonder overleg.

Twee mensen die zonder overleg hetzelfde doen — en merken hoe dat voelt.

Wat je nu letterlijk bij je hebt, vertelt meer over je dan een standaard voorstelrondje.

Een simpel telspel dat gegarandeerd misgaat — en daarom werkt.

Leg het neer, zeg zo min mogelijk, en kijk wat er gebeurt.

Samen tot honderd tellen zonder afspraken — en ontdekken hoeveel afstemming dat vraagt.

Steen-schaar-papier, maar dan met je hele lijf en een hoop lawaai.

Een onderwerp voor de rechter, met aanklacht, verdediging en een jury die echt moet beslissen.

Bedenk eerst hoe je het maximaal kunt verpesten — en ontdek wat je daarvan al doet.

Eén vraag — wat was het onduidelijkst? — en je weet precies waar je uitleg lek is.

Ieder om beurten cliënt, twee adviseurs — en je krijgt in een half uur drie keer hulp.

Twee assen, vier vakken — en het lege vak vertelt het meest.

Drie zinnen over jezelf, en de groep moet raden welke ervan niet klopt.

Vier vakken, en de stapel taken of ideeën sorteert zichzelf.

De mensen met de ervaring praten met elkaar; de rest luistert en mag niets zeggen.

Acht zinsstarters die van je uitleg een verhaal maken dat mensen onthouden.

Het team vertelt elkaar wat ze zagen — en pas dan blijkt wat het betekent.

Eén verrassende waarneming, vijf mogelijke betekenissen — en pas dan kies je.

Vier antwoorden, vier hoeken — en iedereen moet met zijn voeten kiezen.

Honderd mensen, honderd ideeën, en binnen een half uur de tien beste — zonder discussie.

Wat kun je doen zonder toestemming en zonder budget? Meer dan je denkt.

Een handvol mensen praat, de rest luistert mee — een gesprek dat wél op gang komt.

Dwingt de groep om ook de andere kant op te schrijven — ook wie zijn mening al klaar had.

Vijf minuten aan het begin, en je weet wat de groep al weet — en vooral wat ze verkeerd weet.

Iedereen leest straks een vraag voor die niet van hemzelf is — en ineens durft de hele groep vragen te stellen.

Omhoog wordt het betekenisvoller, omlaag wordt het uitvoerbaar — kies zelf de sport.

Drie keer doorvragen en het probleem waar je mee begon blijkt een ander probleem.

Drie vragen die van een ervaring een les maken.

Drie kolommen die je dwingen eerst te kijken voordat je concludeert.

Iedereen neemt iets mee van thuis — en vertelt daarmee meer dan met een voorstelrondje.

De juiste vraag stellen is vaak de helft van de oplossing.

Dertig seconden goed naar elkaar kijken, dan omdraaien — en precies één ding aan jezelf veranderen.

Drie flappen, wat memoblaadjes, en binnen tien minuten weet je precies wat je volgende keer anders doet.

Aan cafétafels in wisselende samenstelling praten, tot iedereen met iedereen heeft gesproken.

Tien minuten aan het begin, en je hoeft de rest van de dag niemand meer te corrigeren.

Elke groep vraagt de andere om precies twee dingen — en krijgt ja, nee of een tegenvoorstel.

Twee dingen die allebei waar moeten zijn en elkaar tegenspreken — daar zit je echte vraagstuk.

Aan het eind lees je in je eentje wat drie vreemden in twee dagen tijd al over je zagen.

Eén vraagstuk, vijf adviseurs, vijftien minuten — en iedereen komt aan de beurt.

Een bol wol die van hand tot hand gaat, en aan het eind hangt er een zichtbaar web tussen iedereen.

Een goede toetsvraag bedenken is moeilijker dan hem beantwoorden — en precies daarom leer je er het meest van.

Twee minuten scherp kijken naar iemand die je dacht te zien.