Werkvormen

Een plaatje zegt wat mensen zelf nog niet in woorden hebben.

In een kwartier heeft iedereen met vier verschillende mensen gesproken.

Iedereen heeft binnen vijf minuten iets gezegd — en is daarmee echt binnen.

Eén zin die begint met 'de wind waait voor iedereen die...', en de hele kring komt in beweging.

In tien minuten weet de klas wat ze met elkaar gemeen hebben — en er wordt gerend.

Geen woorden, alleen dierengeluiden — en toch vindt iedereen zijn groep.

Niemand stelt zichzelf voor; iedereen wordt voorgesteld — en dus echt beluisterd.

Een zelfgemaakte foto vertelt meer over iemand dan een voorstelrondje ooit doet.

Van één balletje rustig doorgeven tot drie ballen die door de lucht vliegen — en iedereen kent ineens elkaars naam.

De groep begroet elkaar op tien manieren en is binnen vijf minuten los.

Namen leren of kennis ophalen, in twee minuten en met een wedstrijdje erbij.

Je komt van alles over elkaar te weten, en er wordt ondertussen gerend.

Drie korte gesprekken met wisselende mensen — en de zaal is warm en verbonden.

Een voorstelronde zonder woorden — en dus zonder het rijtje naam-functie-afdeling.

Twintig speelse of-of-vragen achter elkaar, en de groep staat de hele tijd in beweging.

Namen leren met een opgerolde krant — sneller dan welke voorstelronde ook.

De zaal wordt de kaart van Nederland en iedereen ziet in één oogopslag waar de groep vandaan komt.

De groep zet zichzelf op een rij en ziet meteen hoe divers of eenvormig ze is.

Twee ringen, steeds een nieuwe gesprekspartner, en zinnen die per ronde dieper gaan.

Vier hoeken op een kaartje, vier rondes mingelen — en je vindt telkens iemand die net iets meer op je lijkt.

De hele kring kent elkaars naam voordat de bal drie rondes heeft gemaakt.

Een voorstelronde waarin je iets onthoudt, omdat er een verhaal aan hangt.

Een doormidden geknipte kaart, en de enige manier om je partner te vinden is rondlopen en passen.

Een naam op je rug die jij niet kunt lezen, en alleen ja/nee-vragen om erachter te komen wie je bent.

Iedereen heeft iets bij zich waar een verhaal aan hangt — je moet er alleen naar vragen.

Wat je nu letterlijk bij je hebt, vertelt meer over je dan een standaard voorstelrondje.

Drie zinnen over jezelf, en de groep moet raden welke ervan niet klopt.

Vier antwoorden, vier hoeken — en iedereen moet met zijn voeten kiezen.

Iedereen neemt iets mee van thuis — en vertelt daarmee meer dan met een voorstelrondje.

Aan het eind lees je in je eentje wat drie vreemden in twee dagen tijd al over je zagen.

Een bol wol die van hand tot hand gaat, en aan het eind hangt er een zichtbaar web tussen iedereen.