Werkvormen

In twaalf minuten heeft iedereen bijgedragen — ook in een zaal van honderd.

Twee minuten met je buurman je aantekeningen naast elkaar leggen, en de gaten in je eigen notities worden ineens zichtbaar.

Verdedig eerst een positie met volle overtuiging, wissel dan van kant — en kom er samen uit met een gezamenlijk standpunt.

Sorteer je vraagstukken op eenvoudig, ingewikkeld of complex — want elk vraagt een andere aanpak.

Hoe lossen ze dit op in een totaal andere wereld? — en wat kun je daarvan lenen?

De groep zoekt naar wat er wél werkte — en ontdekt dat ze het antwoord al in huis heeft.

Je klanten praten over jou terwijl jij luistert en niets mag zeggen.

Een plaatje zegt wat mensen zelf nog niet in woorden hebben.

Eén afbeelding op het scherm, en het gesprek begint zonder dat je een vraag hoeft uit te leggen.

Vier samenvattingen naast elkaar, en de groep kiest de beste — en leert daarmee wat een goede is.

In een kwartier heeft iedereen met vier verschillende mensen gesproken.

Vijftien eigenschappen van een willekeurig voorwerp worden vijftien nieuwe invalshoeken.

In dertig seconden van een stille zaal naar een zaal waarin iedereen praat.

Vier onderwerpen, vier groepen, en aan het eind heeft iedereen alles gedaan.

Een interview in plaats van een presentatie — en de zaal hoort eindelijk wat het wilde weten.

De groep tekent hoe begrippen samenhangen — en je ziet wat ze er werkelijk van gemaakt hebben.

Een gestructureerd gesprek over iets ingewikkelds, waarin niemand overstemd wordt.

Vier toekomsten uittekenen en per toekomst bedenken wat je dan doet — zonder te voorspellen.

De groep haalt antwoorden op buiten de eigen muren — en komt terug met perspectieven die niemand had bedacht.

Zes manieren van denken, expliciet verdeeld — zodat niet iedereen tegelijk de criticus speelt.

Een standpunt verdedigen dat niet het jouwe is — en merken dat je je eigen mening bijstelt.

Eerst zelf nadenken, dan pas praten — en ineens heeft iedereen een antwoord.

Een kaart die het gesprek leidt, zodat er geen gespreksleider nodig is.

Een verhaal zonder goed antwoord — en een groep die merkt dat ze het oneens is met zichzelf.

Een goed gesprek over iets ingewikkelds, aan tafel, zonder dat er iets besloten hoeft te worden.

Zeven vragen die de groep laten ontdekken dat de oplossing al ergens in huis is.

Vijf simpele symbolen, geen woorden — en er komt iets boven dat niemand kon opschrijven.

Drie minuten om je hele verhaal te vertellen — dus je moet weten wat de kern is.

Iedereen wordt expert op één stuk en leert het de rest — dus iedereen moet het echt snappen.

Praat met wie eruit springt, niet met het gemiddelde — daar worden de behoeften zichtbaar.

Een klein groepje voert het gesprek, de rest kijkt toe — en ziet dingen die de sprekers zelf missen.

De groep zet zich op een lijn en vouwt die dan dubbel — zodat de uitersten met elkaar praten.

Een zelfgemaakte foto vertelt meer over iemand dan een voorstelrondje ooit doet.

Kijk vanuit twintig jaar later terug en vertel hoe het gelukt is — dan komt het plan vanzelf.

Drie dagen met alle belanghebbenden, van verleden naar gedeelde grond naar concrete plannen.

Om beurten een voordeel en een nadeel — en de groep ziet dat bijna alles twee kanten heeft.

Vier kwaliteiten van een samenwerking, gescoord op een ster — en je ziet meteen waar het schuurt.

Het groepje weet pas wie er antwoord moet geven als het antwoord al klaar is — dus zorgen ze dat iedereen het snapt.

Ruimte om een verlies te delen, met iemand die meeloopt en verder niets doet.

Vertel over een keer dat je je niet gehoord voelde — en merk hoe het is om wél gehoord te worden.

Vier manieren van helpen naast elkaar geoefend — en je merkt welke je altijd gebruikt.

Van één probleem naar tien startvragen — elk met een andere invalshoek.

Speel de lastige situatie na, drie keer anders — en de groep vindt zelf wat werkt.

Van 'of samen, of zelf' naar 'hoe doen we allebei' — en de discussie kantelt.

Vragen die verhalen uitlokken in plaats van meningen — daar zit wat je nog niet wist.

Een besluit waarbij iedere stem is gehoord — ook de kritische en de bezorgde.

Wat je aan een ander irriteert, blijkt bijna altijd je eigen kwaliteit in overdrive — vind samen het vakje waar dat klopt.

Een stelling, een denkbeeldige lijn, en iedereen moet kleur bekennen — met de mogelijkheid om te verschuiven.

Elke groep begint bij een ander station en werkt in gelijke tijdvakken door alle onderdelen heen.

Vier vaste rollen die dwingen tot een compleet gesprek over de stof — niemand kan achterover leunen.

Iedereen heeft de stukken gelezen — omdat je er samen tijd voor neemt in plaats van het vooraf te vragen.

Wie een goede vraag kan bedenken, beheerst de stof — en dat merken ze zelf ook.

Eén minuut schrijven aan het eind, en je weet wat er van je uitleg is blijven hangen.

Negen keer doorvragen op waarom je dit doet — en je komt uit bij iets wat je niet had opgeschreven.

Kies het plaatje dat past bij hoe jullie zeggen te werken, hoe het echt gaat, en hoe het zou moeten.

Zie hoe verandering zich beweegt tussen niveaus — van jouw team tot het hele systeem.

Eerst schrijft iedereen in zijn eigen vak — pas dan mag het groepje het eens worden.

Vier zinnen die van een vage opdracht een scherp probleem maken.

Iedereen laat zonder woorden zien hoe dicht hij bij het gezamenlijke doel staat.

Uitgangspunten aan de muur, drie vragen, en de groep loopt naar wat ze echt vindt.

Vijf vragen die samen het fundament van een initiatief leggen — en die je in die volgorde moet stellen.

Een proces stap voor stap uitgetekend — en in de saaiste stap zit het probleem.

Wat mensen denken maar niet zeggen, wordt hardop uitgesproken door iemand anders.

Ga kijken waar het gebeurt, en schrijf op wat je ziet in plaats van wat je vindt.

Iemand zet zijn werksituatie letterlijk in de ruimte neer — en voelt meteen waar het wringt.

Iedereen heeft iets bij zich waar een verhaal aan hangt — je moet er alleen naar vragen.

Teken wie wie kent — en zie ineens wie je nog niet gesproken hebt.

Een gesprek waarin de groep de vragen stelt en jij vrijwel niets zegt.

De groep legt kaartjes op stapels — en in het sorteren zit het hele gesprek.

In plaats van eindeloos overleggen wat je moet bouwen: speel het en je ziet het meteen.

Een vel in vieren, een spiraal in het midden, en vier vragen die het hoofd leegmaken.

Leg het neer, zeg zo min mogelijk, en kijk wat er gebeurt.

Een onderwerp voor de rechter, met aanklacht, verdediging en een jury die echt moet beslissen.

Ieder om beurten cliënt, twee adviseurs — en je krijgt in een half uur drie keer hulp.

Twee assen, vier vakken — en het lege vak vertelt het meest.

De mensen met de ervaring praten met elkaar; de rest luistert en mag niets zeggen.

Acht zinsstarters die van je uitleg een verhaal maken dat mensen onthouden.

Het team vertelt elkaar wat ze zagen — en pas dan blijkt wat het betekent.

Eén verrassende waarneming, vijf mogelijke betekenissen — en pas dan kies je.

Vier antwoorden, vier hoeken — en iedereen moet met zijn voeten kiezen.

Een handvol mensen praat, de rest luistert mee — een gesprek dat wél op gang komt.

Dwingt de groep om ook de andere kant op te schrijven — ook wie zijn mening al klaar had.

Iedereen leest straks een vraag voor die niet van hemzelf is — en ineens durft de hele groep vragen te stellen.

Omhoog wordt het betekenisvoller, omlaag wordt het uitvoerbaar — kies zelf de sport.

Drie keer doorvragen en het probleem waar je mee begon blijkt een ander probleem.

Drie kolommen die je dwingen eerst te kijken voordat je concludeert.

Iedereen neemt iets mee van thuis — en vertelt daarmee meer dan met een voorstelrondje.

De juiste vraag stellen is vaak de helft van de oplossing.

Aan cafétafels in wisselende samenstelling praten, tot iedereen met iedereen heeft gesproken.

Twee dingen die allebei waar moeten zijn en elkaar tegenspreken — daar zit je echte vraagstuk.

Eén vraagstuk, vijf adviseurs, vijftien minuten — en iedereen komt aan de beurt.

Een goede toetsvraag bedenken is moeilijker dan hem beantwoorden — en precies daarom leer je er het meest van.